Wanneer heb jij je voor het laatst écht levend gevoeld?
Bijvoorbeeld in een moment waarop je de warmte van de zon op je huid voelde. Of omdat je ergens hardop om moest lachen. Omdat je zo opging (omdat je zo in flow was) in iets wat je deed dat je de tijd vergat. Of omdat je, heel even, niets hoefde en dat er helemaal mocht zijn. Misschien herken je die momenten. Ze hebben iets vanzelfsprekends. Je bent niet bezig met hoe je overkomt, wat je nog moet doen of wat een ander van je vindt. Je bent aanwezig. Je voelt. Je leeft.
Dat is voor mij een ingang naar bezieling.
Niet iets wat je hoeft te bereiken, maar juist heel gewoon, omdat je er bent; Omdat jij bestaat. Bezieling voelt als iets wat je kunt ervaren wanneer je weer in verbinding komt met je ware zelf: met je hart en de wijsheid van je hart. En met dat vuurtje wat jou vanbinnen beweegt.
Wat betekent bezieling eigenlijk?
Het woord bezieling zegt het eigenlijk al: er is iets wat je leven bezielt.
Je kunt je leven prima op orde hebben. Een fijn huis, mensen om je heen, werk dat je doet en verantwoordelijkheden die je draagt. En toch kan er ergens een verlangen leven naar méér. Niet per se naar meer spullen, meer succes of meer ervaringen. Maar naar meer gevoel. Meer ruimte. Meer echtheid. Meer levensvreugde.
Ik kende de betekenis van het woord bezieling eigenlijk nooit helemaal goed. En in mijn leven was het ook niet echt aanwezig. Ik leefde vooral op de automatische piloot, vol aannames over hoe alles hoort te gaan en en zoals je het aangeleerd of overgenomen hebt. Zonder bezieling leven is voor mij: alsof je wel meedraait in het leven, maar niet altijd helemaal aanwezig bent in je eigen bestaan. Je doet wat nodig is. Je houdt rekening met anderen. Je denkt vooruit, lost problemen op en probeert de dingen goed te doen. Maar wat jou nu eigenlijk écht blij? Waar gaat jouw hart sneller van kloppen? Wat maakt jou nieuwsgierig? Waar heb jij spontaan zin in?
Bezieling gaat voor mij over de verbinding tussen wie je vanbinnen bent en hoe je dat in je leven tot uitdrukking brengt. Dat kan zichtbaar worden in je werk, in je relaties, in de keuzes die je maakt en in de manier waarop je de wereld tegemoet treedt. Maar net zo goed in de kleine dingen: muziek luisteren, iets creëren, buiten zijn, spelen, verwonderen of gewoon even helemaal niets hoeven. Je hoeft er niet altijd iets heel bijzonders van te maken.
Bezieling begint wanneer je niet alleen vanuit je hoofd leeft, maar ook weer voelt wat er in jou leeft.
Je hoofd kan je veel vertellen. Maar wat voel jij zelf?
Ons hoofd is een prachtig instrument. Het helpt ons begrijpen, ordenen, plannen en richting bepalen. Het maakt ervaringen begrijpelijk en helpt ons onze weg te vinden. Maar als we voortdurend vanuit ons hoofd leven, kunnen we het contact verliezen met wat er onder al dat denken aanwezig is. We weten dan misschien heel goed wat verstandig is, wat hoort en wat er van ons verwacht wordt. We kunnen onze keuzes meer dan prima uitleggen. Maar voelen we ook dat de keuzes die we maken ook daadwerkelijk bij ons passen, en dat het écht klopt voor ons gevoel?
Wat gebeurt er in mij wanneer ik de keuze die voor mij ligt eerst overweeg vanuit wat ik erbij voel? Geeft het me ruimte of trekt het me samen? Voel ik nieuwsgierigheid, plezier of rust? Of merk ik dat ik vooral probeer te voldoen aan een verwachting?
Je gevoel is niet automatisch de waarheid en ook niet ieder ongemakkelijk gevoel betekent dat je de verkeerde richting kiest. Maar je lichaam, je emoties en je innerlijke reacties kunnen je wel informatie geven die je hoofd alleen niet altijd meeneemt. Door er met aandacht naar te luisteren, ontstaat er ruimte om bewuster te kiezen.
En zodat je steeds gemakkelijker voelt wat voor jou werkelijk klopt.
Leven vanuit je hart betekent niet dat alles altijd goed voelt
Je hart volgen klinkt mooi. Maar het betekent niet dat je je altijd ultiem gelukkig voelt, nooit twijfelt, of alleen nog maar keuzes maakt die gemakkelijk voelen. Soms vraagt leven vanuit je eigen waarheid juist moed. De moed om eerlijk te erkennen dat iets niet meer bij je past. Om een grens aan te geven. Om een verlangen serieus te nemen dat je lang hebt weggestopt. Of om toe te geven dat je eigenlijk niet weet hoe het verder moet.
Misschien heb je geleerd om sterk te zijn. Om door te zetten, voor anderen te zorgen of vooral niet te veel ruimte in te nemen. Dat kunnen waardevolle eigenschappen zijn. Maar wanneer je jezelf daarin voortdurend op de tweede plaats zet, kan het contact met je eigen behoeften naar de achtergrond verdwijnen. Je raakt steeds meer gewend aan aanpassen. Aan rekening houden met wat anderen nodig hebben. Aan zoeken naar bevestiging buiten jezelf.
Totdat je je op een dag afvraagt: wat wil ík eigenlijk?
Die vraag kan verrassend eenvoudig en tegelijkertijd heel wezenlijk zijn. Want jouw waarheid hoeft niet te betekenen dat je gelijk hebt of dat anderen ongelijk hebben. Het betekent dat je eerlijk durft te onderzoeken wat voor jou klopt, terwijl je open blijft staan voor de ervaring en waarheid van een ander. Je hoeft jezelf niet tegenover de wereld te plaatsen om trouw te zijn aan jezelf. Je mag jezelf juist meenemen in de wereld. Met jouw eigenheid, jouw verlangens, gevoelens, grenzen, ideeën en talenten. Met alles wat jou tot jou maakt.
Je hoeft niet iemand anders te worden om meer jezelf te kunnen zijn.
Je levensvreugde hoeft niet opnieuw gemaakt te worden
Wat mij raakt, is dat we levensvreugde soms benaderen alsof we haar ergens moeten vinden of verdienen. We gaan op zoek naar de juiste omstandigheden. We willen eerst iets oplossen, veranderen of bereiken. Pas daarna komt er misschien ruimte om te genieten; Als dit achter de rug is, kan ik ontspannen. Als ik meer zekerheid heb, durf ik die stap te zetten. Als ik weet wat mijn bestemming is, kan ik voluit leven.
We kunnen zo gericht raken op wat nog ontbreekt, dat we vergeten te ervaren wat er al aanwezig is.
Maar wat als levensvreugde niet alleen aan de andere kant van een oplossing ligt? Wat als je haar ook nu al kunt ontmoeten? Wat als dit moment precies perfect is zoals het is?
Je geeft daarmee opnieuw aandacht te geven aan wat er óók is: De adem die vanzelf komt en gaat. Een oprechte glimlach. De schoonheid van een bloem of van een boom. Een gesprek waarin je jezelf kunt zijn. Het plezier van iets doen zonder dat het ergens toe hoeft te leiden.
Misschien hoef je niet méér je best te doen om levensvreugde te voelen. Misschien mag je juist iets minder vasthouden aan hoe het leven eruit zou moeten zien en weer ontdekken wat jou raakt. Wat je verwondert. Wat je uitnodigt om te spelen, te bewegen, te creëren en te delen.
Levensvreugde is niet altijd uitbundig. Soms is het een diepe rust. Soms een tinteling van enthousiasme. Soms de opluchting dat je even niets hoeft te bewijzen. En soms is het simpelweg het gevoel: ja, dit ben ik. Dit klopt voor mij.
Bezieling is jouw unieke manier van tot uitdrukking komen
Geen mens is hetzelfde. We worden geraakt door andere dingen, hebben verschillende talenten en vinden op onze eigen manier betekenis in het leven. De een voelt zich bezield door muziek. De ander door het begeleiden van mensen, het bouwen van iets nieuws, de natuur, wetenschap, zorg, kunst of het ontdekken van nieuwe mogelijkheden. Er is geen universele vorm waarin bezieling moet passen.
Je hoeft dus ook niet eerst jouw grote levensmissie te zoeken voordat je bezield kunt leven. Jouw unieke richting ontvouwt zich juist terwijl je jouw leven leeft; Je volgt wat je nieuwsgierig maakt. Je ontdekt waar je energie van krijgt. Je merkt welke ontmoetingen je inspireren en welke activiteiten je helemaal in het moment brengen. En het leukste aspect hierbij is; Je hoeft nog niet te weten waar het allemaal toe leidt. Je mag iets doen omdat je er plezier in hebt. Omdat je voelt dat je iets wilt delen. Omdat er iets in jou tot leven komt wanneer je ermee bezig bent. En wie weet ontstaat daaruit iets wat je vooraf nooit had kunnen bedenken.
Voor mij heeft bezieling veel te maken met die natuurlijke beweging van binnen naar buiten. Wat in jou leeft, krijgt ruimte om zichtbaar, voelbaar en ervaarbaar te worden.
Het gaat erom dat je iets te beleven en te delen hebt (jezelf moeten bewijzen laten we per direct los).
Je bent hier om het leven te ervaren; Om lief te hebben. Om te ontdekken. Om te spelen. Om geraakt te worden en anderen te raken. Om jouw unieke kleur toe te voegen aan het geheel.
Terug naar je hart
Dit voelt als de uitnodiging van bezieling: weer ruimte maken om jezelf te ervaren. Even vertragen. Je aandacht naar binnen brengen. Voelen wat er in je leeft, zonder het direct te hoeven verklaren of veranderen.
Je kunt daar heel eenvoudig mee beginnen:
Leg eens een hand op je hart. Voel de warmte van je hand en merk op hoe je adem beweegt. Je hoeft niets bijzonders te voelen. Er hoeft niets open te gaan en er hoeft geen antwoord te komen.
Wees gewoon even aanwezig bij jezelf.
Vraag je vervolgens af:
- Wat leeft er op dit moment in mij?
- Waar verlang ik naar, als ik even niet denk aan wat verstandig is of wat anderen verwachten?
- Wat geeft mij een gevoel van ruimte, plezier of verwondering?
- Welke kleine keuze zou mij vandaag dichter bij mezelf brengen?
Misschien komt er een helder antwoord. Misschien merk je vooral hoe druk het in je hoofd is. Allebei is prima. Het gaat niet om het vinden van het perfecte antwoord. Het gaat om het herstellen van de verbinding met je eigen gevoel en je innerlijk weten. En die verbinding hoeft niet groots of ingewikkeld te zijn. Je kunt haar telkens opnieuw ervaren, midden in je gewone dagelijkse leven.
Jij mag jouw leven van binnenuit kleuren
Ik geloof dat er veel verandert wanneer we onszelf niet langer alleen bekijken door de ogen van de buitenwereld, maar ook leren luisteren naar wat er vanbinnen leeft. Wanneer we niet uitsluitend leven vanuit verwachtingen, maar ruimte maken voor onze eigen waarheid. Wanneer we onszelf niet voortdurend proberen te verbeteren, maar ook durven ontvangen wat er al is.
Er ontstaat dan ruimte om keuzes te maken die werkelijk bij je passen. Om je eigen ritme te ontdekken. Om plezier toe te laten zonder dat het nuttig hoeft te zijn. Om je gevoeligheid niet alleen als iets kwetsbaars te zien, maar ook als een manier om het leven diepgaand te ervaren. En misschien ontdek je dat je levensvreugde niet verdwenen was. Dat je er alleen wat minder contact mee had. Onder de drukte. Onder de overtuigingen. Onder alle beelden van hoe je zou moeten zijn.
Daar mag je weer thuiskomen.
Niet in een perfectere versie van jezelf, maar in de ervaring van jezelf, hier en nu.
Voor mij raakt bezieling aan die liefdevolle verbinding met alles wat ís. Het besef dat je niet voortdurend iets hoeft te worden om waardevol te zijn. Dat je mag luisteren naar wat er in jou leeft en van daaruit jouw eigen beweging in het leven mag volgen.
Je hart hoeft je niet te vertellen hoe je hele leven moet verlopen. Soms is het genoeg dat je weer voelt welke stap voor jou klopt.
Zonder een groot plan, maar wel met een beetje meer aandacht, een beetje meer ruimte, en een beetje meer verwondering.
En last but not least: de herinnering aan de levensvreugde die in jou aanwezig is.
Liefs,
Nicol
Inspireren en geïnspireerd worden vanuit het hart, in verbinding met alles wat is.
Een uitnodiging aan jou
Neem vandaag eens een moment om stil te staan bij deze vraag:
Wanneer voel jij je het meest levend?
Niet wanneer je iets bereikt hebt of wanneer iedereen tevreden is. Maar wanneer je jezelf kunt zijn, je hart kunt voelen en het leven even vanzelf lijkt te stromen. Dat gevoel is altijd dichterbij dan je ‘denkt’.
